Ontstaan

Niet alleen maar voor mijzelf maar ook voor de ander die mogelijk geïnteresseerd is in wat ik zoal vastleg zonder eindeloos fotoboeken of verzamelingen van foto's te hoeven doorzien. Gewoon, wanneer het jou uitkomt en er zin in hebt. Geen verplichte opmerkingen maar gewoon kijken. Dat is eigenlijk in grote lijnen het idee achter deze site

Ik

Ik ben een redelijk gepassioneerde hobby/amateur-fotograaf en ben rond mijn tiende levensjaar begonnen met fotograferen en speel al een hele tijd met het idee van een website met mijn eigen foto's. Voornamelijk voor familie en vrienden die hier mogelijk in geïnteresseerd zijn.

Eenvoudig begonnen begin zestiger jaren, toen wist je niet beter en was ik als een kind zo blij om dit te kunnen doen. Of dit nu mijn eigen camera was of die van mijn vader en dat ik 'm mocht gebruiken, dat staat me niet meer goed bij. In ieder geval was dit een eerste stap waarna er nog velen volgden. Ik was vanaf het begin behept met het virus van de fotografie.

Hieronder een overzicht van de door mij gebruikte camera's tot nu toe. Van eenvoudig tot redelijk geavanceerd.

Agfa Box

Ik mocht beginnen met een Agfa-box camera welke in de jaren vijftig veelvuldig verkocht en gebruikt werd. Deze maakte gebruik van rolfilm 6 x 9 cm. Rolfilm er in en doordraaien totdat je nr 1 in een venster te zien kreeg; dan was je klaar om te beginnen. Had je een opname gemaakt dan draaide je door tot je nummer 2 te zien kreeg, enzo verder.

De allereerste keer dat ik hiermee fotografeerde was op het Malieveld in Den Haag waarbij ik probeerde parachutisten te fotograferen. Vanwege het spiegel-verkeerd effect van de zoeker liep ik eerst de verkeerde kant op om een parachutist in beeld te krijgen. Immers, het dakkantprisma werd pas algemeen toegepast vanaf de midden jaren zestig. De box-camera was erg eenvoudig qua constructie en hierdoor betaalbaar voor iedereen die wilde fotograferen.

Kodak Instamatic

Een paar jaar later kocht ik van mijn spaarcentjes een Kodak-Instamatic waar je zo'n flitsblokje op kon zetten welke je om kon draaien tot je alle vier de kanten gehad had. Er ging een filmcassette in en je maakte vierkante foto's in het negatiefformaat 28 x 28 mm. Deze heb ik niet lang gebruikt daar het te simpel was. Voor de obligate snapshotjes misschien ok maar daar hield het echt mee op.

Beirette

Daarna was het de beurt van de Beirette, m'n eerste toestelletje met negatiefformaat 24 x 36 mm. Daar heb ik toch wel een paar jaar wat foto's mee gemaakt.

Exakta

Omstreeks 1973 kocht ik mijn eerste spiegelreflex, een Exakta RTL1000. Oost-Duits en in eerste instantie zonder lichtmeter.

Het dakkantprisma kon je hiervan ontkoppelen en vervangen door een lichtmeetunit. Dat was niets meer dan een naald in de zoeker die je in het midden moest zien te krijgen door of het diafragma of de sluitertijd te wijzigen.

Dat was op zich al heel wat want je kreeg toen in ieder geval een beetje idee van over- of onderbelichting. Je had wat meer controle.

Je kon er een kabelontspanner op aansluiten, had een aflopende timer als zelfontspanner, een knop om de ASA of DIN waarde op te geven. Tegenwoordig is dat ISO maar toen nog allemaal ASA/DIN.

De Exakta maakte gebruik van een eigen bajonet-aansluiting voor de lenzen.

Ricoh

Ergens rond 1977 ben ik overgestapt naar de Ricoh Singlex TLS. Hier heb ik er twee van gehad (gelijktijdig). Ik wilde in staat zijn zowel kleur als zwartwit te schieten, vandaar. De Ricoh maakte geen gebruik van een bajonet-aansluiting maar maakte gebruikt van een M42 schroefaansluiting. Je moest de lens er dus op draaien tot deze vast zat – het is/was een korte schroefgang dus de lens zat er vlot op.

Praktica

Hierna was het de beurt van de Praktica Super TL1000. Ook van deze camera heb ik er twee gehad maar deze bevielen me niet zo goed als de Ricoh. Ook deze waren voorzien va M42 schroef-aansluiting.

Het tweede exemplaar welke ik voornamelijk gebruikte voor zwartwit had de onhebbelijke eigenschap veel te veel film te transporteren bij elke nieuwe opname. Een rolletje van 36 opnamen was er erg snel door en bevatte soms maar rond de 24 opnamen.

Qua degelijkheid gaf ik toch echt de voorkeur aan de Ricoh.

Minolta

Op een gegeven moment wilde ik toch wat meer kwaliteit en ben toen overgestapt op het merk Minolta. Hiervan heb ik in eerste instantie de Minolta XG-M gehad. Deze beschikte over diafragma voorkeuze en volledig automatische belichting.

Een poosje later heb ik hier ook een motor-winder voor aangeschaft welke onder de camera geschroefd kon worden, zoals tegenwoordig de batterijgrip, welke dan zorgde voor het filmtransport. De Minolta gebruikte haar eigen bajonet-aansluiting dus ook hier weer nieuwe lenzen.

Vervolgens was het de beurt aan de Minolta Dynax 500 si, ergens rond 1996 zal ik deze gekocht hebben. Het was trouwens steeds een kwestie van inruilen van de vorige.

Dit was toch wel een behoorlijke opstap vergeleken met het model ervoor. Geen handmatig filmtransport meer. Een druk op de knop, opname gemaakt en auto-transport van de film voor de volgende opname. Diafragma- én sluitertijdvoorkeuze en volledig programma (meerdere opties). Enkelbeeld opname of serie zolang de ontspanknop was ingedrukt, dus geen winder meer nodig, belichtingscompensatie. Teveel om op te noemen.

Ook van deze camera heb ik er twee gehad om zowel kleur als zwartwit te kunnen schieten. Kleur was best wel kostbaar en zwartwit ontwikkelde ik zelf en drukte ik inmiddels ook zelf.

Sinds ca 1980 had ik mijn eigen doka voor zwartwit die ik steeds op moest bouwen en daarna weer afbreken. Op deze manier kon ik de kosten een beetje drukken en fotografeerde ik dus best wel veel in zwartwit.

Sony Cybershot

Begin 2000 kwamen heel langzaam aan de eerste digitale fototoestellen. Om dit uit te proberen kocht ik eerst een Sony Cybershot met maar liefst een 1,3 Megapixel sensor. Daar heb ik niet veel mee gedaan want je kon maar weinig instellen, meer dan wat snapshotjes heb ik er niet mee gemaakt. Maar ik ben mij hierdoor wel gaan interesseren voor de digitale mogelijkheden.

Konica Minolta

In 2005 heb ik de stap gezet naar digitaal met de toen verkrijgbare Konica Minolta Dynax 5D. Het grote voordeel: er werd gebruik gemaakt van de A-mount van Minolta dus ik kon m’n lenzen behouden en hoefde in het begin niet ook nog te investeren in nieuwe lenzen.

Dit was mijn eerste digitale spiegelreflex-camera met een 6,1 Megapixel sensor in het APS-C formaat welke toen al was voorzien van in-camera beeld stabilisatie.

Na een paar jaar gebruik bleek deze camera het black-frame syndroom te vertonen. De camera maakte dan geen opname meer en vertoonde een zwarte opname en bleef steken. Simpel uit- en weer aanzetten loste dit gelukkig wel op en als je met niet al te lange tussenpozen fotografeerde had je er geen last van. De optie dit gratis gerepareerd te kunnen krijgen was inmiddels verlopen helaas.

Het grote voordeel van digitaal (en eigenlijk ook gelijk een beetje een nadeel) was en is nog altijd dat je naar hartenlust kon fotograferen. Je gooide gewoon weg wat je niet wilde behouden. En je fotografeerde kleur en zwart wit door elkaar. De noodzaak van een doka was niet meer aanwezig maar je moest gaan kijken hoe je de foto’s digitaal kon bewerken.

Kodak

Voor een vakantie in Turkije heb ik even een zijstap gemaakt naar een makkelijk mee te nemen toestel. Ik had niet zoveel zin om zware spullen mee te sjouwen in de hitte in Turkije, vandaar. Mijn oog viel toen op de Kodak EasyShare Z8612 IS.

Buiten die vakantie heb ik ‘m niet veel gebruikt maar ik moet zeggen dat de foto’s hiervan mij niet zijn tegengevallen. Wel het batterijgebruik; dat hakte er wel in. Ik heb daar wel een paar batterijen moeten aanschaffen om door te kunnen blijven fotograferen.

Sony A57

Aangezien ik regelmatig foto’s maak vanuit een laag standpunt én ik niet meer zo makkelijk op de knieën ga kwam een camera met een uitklapbaar scherm hoog op mijn verlanglijstje te staan.

Na ca zeven jaar met de Dynax 5Damera gewerkt te hebben heb ik de Sony A57 aangeschaft. Sony had inmiddels de rechten op de cameralijn van Konica Minolta overgenomen. Minolta was helaas ter ziele gegaan.

De A-Mount was gelukkig overgenomen; een reden te meer om voor een Sony-camera te kiezen. Om die reden heb ik alleen de body aangeschaft; ik had immers al de juiste lenzen.

Een 16 megapixel camera met zo’n uitklapbaar scherm én één van de twee eerste spiegelreflexen met een halfdoorlatende (doorschijnende) spiegel en elektronische zoeker. Dit verklaart de naamaanduiding van deze serie camera’s, nl de SLT in de naam. Single lens translucent.

In wezen geen spiegelreflex meer. In dit geval was het niet meer nodig dat de spiegel werd opgeklapt. Dit gaf wel ongeveer een derde stop licht verlies wat volgens puristen echt niet kon maar in de praktijk heel weinig verschil maakte. Mij heeft het in ieder geval nooit beperkt.

Aanhangers van andere cameramerken als Nikon en Canon vonden dit een groot minpunt en de algemene opvatting in het begin was dat dit geen lang leven zou hebben. In wezen was het een overgangssituatie want momenteel wordt er geen spiegel (echt of doorschijnend) meer gebruikt in de camera’s van Sony. Het grote voordeel van dit concept is dat je krijgt wat je op je display ziet, ook bij filmen.

Enig minpuntje is dat de camera aan moet staan wil je beeld zien maar je hebt dan ook wel direct live beeld in de zoeker of op het display. Wat je ziet is wat je krijgt. Dat heeft toch ook wel z’n voordelen.

Sony A77m2

In 2016 ben ik overgegaan tot de aanschaf van de Sony A77m2. Een 24 Megapixel camera met tiltscherm welke ook stof en waterdicht is. Aardig wat meer instelmogelijkheden en betere dynamiek en prestaties bij hogere ISO-waarden, magnesium body en stof en spatdicht.

Uiteindelijk blijkt nu (2021) dat dit toch echt de laatste camera is die Sony in het A-mount segment heeft neergezet. Een opvolger is niet meer gekomen en A-mount is hiermee ten grave gedragen. Ook het lens-aanbod van andere fabrikanten voor dit type camera's is hiermee tot een einde gekomen wat toch wel jammer is. Wil je uitbreiding van lenzen dan ben je aangewezen op de tweedehands-markt die toch ook aardig is ingezakt.

Sony A6700

Medio 2023 heb ik, inmiddels gepensioneerd, de overstap gemaakt naar E-mount; niet alleen om bij te blijven maar ook vanwege het voordeel van E-mount tov A-mount, nl het scherpstellen van de lens op de sensor. Hierdoor is bij alle brandpuntsafstanden de scherpstelling in principe uitstekend, iets wat vooral bij zoomlenzen (die ik veel gebruik) van belang is en een duidelijk voordeel tov A-mount.

Afscheid hiermee van de A-mount en ook alles verkocht wat ik hiervan had en eigenlijk opnieuw begonnen met E-mount.

APS-C

Waarom APS-C en géén FF? Voornamelijk twee redenen. Ten eerste: ik heb kleine handen, en ten tweede, mijn beurs past daarbij.

Ook het gewicht en de compactheid van deze camera bevallen mij zéér goed. Ook vergeleken met de A77m2, ook APS-C maar toch wel een beetje zwaarder en logger om mee te nemen.

Fotografie

Wat ik zoal fotografeer? Eigenlijk voornamelijk reizen, steden/dorpen en natuur. Maar ook voorzichtig dichtbij en macro en waar mijn oog verder op valt.

Een beperkte overzicht hiervan is te vinden op deze site.